Gedicht: "Verlies van een kind"
Rouw en verlies. Het is stil en verdoofd in jouw hoofd.
Je hart is gebroken en heeft veel pijn. Dat hoort bij moeder te zijn.
Een kind te verliezen is ontzetting veel rouw. Pijn en gemis houden je hart open.
Hoe pijnlijk ook. Doorleef deze rouw.
Elke dag, elke maand en elk seizoen voel je de liefde voor je zoon.
Herinneringen houden je op de been.
Troostende woorden van mensen om je heen.
Als je wilt huilen, huil dan gewoon.
Het zet jou in een bepaalde stroom.
Van liefde voor jouw zoon. Maar ook voor jezelf.
Hij heeft aan jou de beste moeder gehad en heeft dat nog steeds.
Je zult altijd zijn moeder zijn.
Dat mag je koesteren en voortbewegen en in het zonlicht zetten aan de horizon.
Jouw tijd is hier nog op aarde. Leef en huil als het komt.
Kies mensen uit die van jou houden. Jou bescherming bieden voor de leegtepijn.
Sterk jezelf iedere dag door even, heel even te voelen.
Waar hij nu is, is het fijn voor hem.
Hier naast je andere kinderen en je man, de liefde te blijven geven.
Ieder rouwt op zijn eigen manier. Maar voor velen is het een enorm gemis.
Je kunt nu niet lachen en vrolijk zijn.
Maar op een dag zal ook jij de rouw van je zoon in je hart een grote plek geven.
En iedere dag met je gedachten even bij hem zijn.
De liefde, de troost, te voelen tijdens de weg naar rouw en gemis.
Zal altijd als je op je levenspad loopt een denkbare steen liggen.
Die je oppakt en aankijkt. Wat kan ik ermee doen?
Is het de moeite waard om deze aan te gaan of weg te doen?
Dit pad bewandel jij. En je mag en hoeft niets. Kijkend naar wat jou past op een moment van de dag.